Het is ergens in 2008. De ontvangst is allerhartelijkst. Sakis Ouzounidis heeft zojuist in recordtempo op 440 m2 een restaurant met grand-café en een zestien kamers tellend hotel geopend. De naam is passend: Hotel Arnhem Centraal. De Griek kent zijn pappenheimers en ja, hij kan wel wat positieve publiciteit gebruiken. Voordat ik zijn succesverhaal opteken is er daarom eerst Griekse yoghurt met honing, een lekkernij naar mijn hart.
Sakis weet dat nog van vroeger.

We schrijven 1995 als ik hem voor het eerst ontmoet. Op de koffie bij Henk en Mientje van Café De Tol heeft de 36-jarige Sakis zojuist op een bierviltje zijn handtekening gezet: het pand is van hem. Hij handhaaft Café de Tol, verbouwt het wel, maar de vertrouwde biljarttafel blijft staan en er komen dartborden bij. Ernaast opent hij het Griekse specialiteitenrestaurant Mytilini, dat hij tot drie keer toe verbouwt. Duiven omarmt Sakis en zijn familie, de zaken lopen goed, ik verhaal er met regelmaat over. Terwijl iedereen denkt dat Sakis zijn schaapjes op het droge heeft, slaat hij zijn vleugels uit naar hartje Arnhem. Alles wat de horecaondernemer aanraakt verandert in goud. Dat vindt ook burgemeester Henk Zomerdijk van Duiven als Sakis Ouzounidis in 2008 wordt uitgeroepen tot ondernemer van het jaar in zijn gemeente. Ik citeer: ,,Hij is een man met lef die beslissingen durft te nemen ook als het over veel geld gaat.’’

Die lef heeft hij ontegenzeggelijk blijkt nu. Maar hoe snel hij heeft besloten om samen met zijn biljart- en boezemvriend Egon Derksen de belastingdienst voor twintig miljoen te tillen weet ik niet. Belastingambtenaar Egon geniet zoveel vertrouwen op zijn werk dat hij met regelmaat grote bedragen kan overmaken naar derden. Egon maakt het zaligmakende bedrag met zeven nullen over naar een rekening van een kennis van Sakis in Turkije en hij vertrekt zelf naar het beloofde land om de poet te verdelen en daarna te gaan leven als God in Turkije. Sakis blijft in Nederland, anders valt het op. In Turkije aangekomen komt Egon Derksen van een koude kermis thuis. Hij heeft geen toegang tot de rekening, hij is zelf beetgenomen door zijn partners in crime. Terug in Nederland pakt de politie hem op. Ook biljartbuddy Sakis wordt in de boeien geslagen. Het kan verkeren. Het duo wacht wellicht een jarenlange gevangenisstraf.

Misschien dat ik Sakis straks in de nor ga opzoeken. Dit verhaal zou toch een prachtige aanleiding kunnen zijn voor een boek of zelfs een film? Jarenlang wist hij zijn succes te vermarkten en droeg ik daar met positieve publiciteit een klein steentje aan bij. Dan mag ik toch op zijn minst wel de primeur hebben van de andere kant van de medaille? Ik vertrouw er maar niet op. Ik ben niet eens een boezemvriend. En van biljarten heb ik al helemaal geen kaas gegeten. De overheerlijke Griekse yoghurt met honing ten spijt.