Diederik Stapel gaat lesgeven aan de Fontys hogeschool in Tilburg. Zeven studenten krijgen onderricht van de onderzoeksfraudeur in het vak sociale filosofie. Het kan aan mij liggen, maar ik zou er geen woord van geloven. Ik begrijp dat mensen Stapel een interessante gast vinden.
Hoe slechter en onbetrouwbaarder, hoe beter, mensen smullen van dit soort types, maar om uitgerekend hem de waarheid te laten verkondigen gaat me een brug te ver.

Ja, iedereen verdient een tweede kans. Ook Will ten Westeneind. Cursussen creatief boekhouden geven, dat lijkt me wel een passende job voor de voormalige bestuurder van de Liemerse zorgorganisatie Diafaan. Onder het CDA-motto ‘samen verantwoordelijk zijn voor een rechtvaardige en duurzame samenleving’ eigende hij zich in een paar jaar een halve ton euro aan onterechte bonussen toe. Oudjes liggen te creperen en mantelzorgers krijgen massaal een burn-out en toch krijgt meneer Ten Westeneind na zijn ontslag een vergoeding mee. 45.000 euro om precies te zijn, omdat de Raad van Toezicht ook steken heeft laten vallen. De oud-voorzitter van de raad zorgde via valse briefjes voor een dekmantel. Ja, dezelfde vrouw die als PvdA-raadslid altijd haar jaszakken volpropte met verse haring tijdens de jaarlijkse haringhapavond van Babberich Aktief. Voor haar jongens thuis. Daar kun je nog om lachen en dat deden we ook, maar dit? Wat een triestigheid. Een beloning voor jatwerk. Wie verzint zoiets? Krijgt Egon Derksen straks ook twintig miljoen euro van de staat nu hij niet meer terug kan naar zijn werkplek bij de belastingdienst? Met één druk op de knop sluisde hij een paar maanden geleden dat immense bedrag weg naar Turkije. Maar ja, de gelegenheid was er nu eenmaal. Hij kon de lokroep van zijn compaan Sakis Ouzonides niet weerstaan en tja, dat is menselijk. Misschien kan hij er straks met Will ten Westeneind een duobaan van maken. Eén plus één is drie. Leert Ten Westeneind er ook nog wat van. 45.000 euro op een bedrag van twintig miljoen is immers maar peanuts.

En als ze er samen niet uitkomen, kunnen ze altijd nog Jack de Vries inhuren. De voormalige staatssecretaris van Defensie is nu communicatiedeskundige. Campagnes vereisen in zijn ogen een militaire aanpak en natuurlijk weet Jack daar op een creatieve manier invulling aan te geven. Legerervaring genoeg. Terwijl zijn hoeksteen van de samenleving thuis achterbleef, ging Jack op kosten van de staat op missie naar Afghanistan met zijn persoonlijke adjudante Melissa. De bunker was klein en gehorig. De rest is geschiedenis. Schuinsmarcheren is van alledag, maar een politiek bestuurder die het onder werktijd met een ondergeschikte doet is een ander verhaal. ‘Die zien we nooit meer terug’ denk je dan. Maar nee hoor, te pas en te onpas duikt dat te vrolijke, onbetrouwbare hoofd weer op. Er is helemaal niets aan het handje, meneer zal wel eventjes vertellen hoe we ons allemaal moeten gedragen en hoe de wereld in elkaar zit. Als je geluk hebt, vult Rob Oudkerk hem aan. Mijn ergernis is zo groot dat ik zijn flaporen niet eens meer zie. De moraalridder in hoogst eigen persoon. Hoe erg kun je het hebben? Wat bezielen media en bedrijven om hem dit podium geven? Van één onderneming zou ik het kunnen snappen. De HEMA is altijd al de normaalste zaak van de wereld geweest. Jack als floormanager, Egon en Will achter de kassa, Diederik voor het marktonderzoek en Sakis en biefstuksocialist Anneke die in het restaurant tompouces serveren. Boter bij de vis.
Valt alles toch nog op z’n plek en krijgt iedereen een tweede kans en zijn verdiende loon.